بنده اي از بندگان من به من نزديك نمي شود بوسيله چيزي كه نزد من محبوبتر باشد از آنچه بر او واجب كرده ام ؛ و همانا بنده بوسيله نافله به من نزديك مي شود تا آنجا كه او را دوست بدارم ، پس چون دوستش داشتم در آن هنگام گوش او هستم كه بدان مي شنود ، و چشمش كه بدان مي بيند ، و زبانش كه با آن سخن مي گويد ، و دستش كه با آن مي گيرد ؛ اگر مرا بخواند جوابش مي دهم ، و اگر از من بخواهد عطايش كنم .